Posted by “അമ്മേ…” ഞാൻ വളരെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു.
അമ്മ മറുപടി നൽകിയില്ല. ഒരു കുട്ടിയുടെ ഉത്തരക്കടലാസിൽ വലിയൊരു പൂജ്യം ഇട്ടുകൊണ്ട് അവർ അടുത്ത പേപ്പറിലേക്ക് കടന്നു. “എന്താ?
“അമ്മേ… എനിക്കൊരു അൻപതിനായിരം രൂപ വേണം. എന്റെ ഫോൺ ഡിസ്പ്ലേ മൊത്തം പോയി. എനിക്കൊരു പുതിയ ഐഫോൺ വാങ്ങാനാണ്.”
അമ്മ പെട്ടെന്ന് എഴുത്ത് നിർത്തി. ചുവന്ന പേന മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് അവർ തന്റെ കണ്ണട ഊരി മാറ്റി. ആ കണ്ണുകളിൽ വിരിഞ്ഞ പരിഹാസം എന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
“അൻപതിനായിരം രൂപയോ? എന്തിനാ ? നിന്റെ അച്ഛൻ അവിടെ മരുഭൂമിയിൽ ട്രക്ക് ഓടിച്ച് കഷ്ടപ്പെടുന്നത് നിനക്ക് വിലകൂടിയ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ വാങ്ങിത്തരാനല്ല.”
“അമ്മേ, രാഹുലിന്റെ കയ്യിലൊക്കെ പുതിയ ഐഫോൺ മോഡലുകളാണ്. എല്ലാവരും എന്നെ പുച്ഛത്തോടെയാണ് നോക്കുന്നത്. എനിക്കൊരു വിലയുമില്ലാത്ത പോലെ…”
“പുച്ഛിക്കുന്നവർ പുച്ഛിക്കട്ടെ! നീ വല്ല ജോലിക്കും പോകുന്നുണ്ടോ? ” അമ്മ വീണ്ടും ഉത്തരക്കടലാസ് കയ്യിലെടുത്തു. “ഈ പേപ്പറിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്ന ഉത്തരങ്ങൾ പോലെ തന്നെയാണ് നിന്റെ ആവശ്യങ്ങളും—യാതൊരു അർത്ഥവുമില്ലാത്തവ. നീ പോയി വല്ല പണിയും നോക്ക്.”
“എപ്പോഴും ഇത് തന്നെയാണല്ലോ പറയുന്നത്!” എന്റെ ശബ്ദം അറിയാതെ ഉയർന്നു. ഉള്ളിൽ സങ്കടവും ദേഷ്യവും ഒരുപോലെ ഇരച്ചുകയറി.
“മതി… പറഞ്ഞത് കേട്ടല്ലോ. എന്റെ സമയം കളയാതെ പോ” അമ്മ വീണ്ടും ഒരു തെറ്റായ ഉത്തരത്തിന് നേരെ ക്രൂരമായി ചുവന്ന വര വരച്ചു.
അമ്മയുടെ ആ നിഷേധം എന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു മുറിവായി മാറി. എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളേക്കാൾ അമ്മയ്ക്ക് വില ആ ഉത്തരക്കടലാസുകൾക്കാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ആ ചുവന്ന മഷി കൊണ്ട് അവർ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെയും വെട്ടിത്തിരുത്തുകയാണോ?