നന്ദിത 5 [Kothiyan]

Posted by

 

ഞാൻ മുട്ടുകുത്തി ഇഴഞ്ഞു ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് കാപ്പി നൽകി. എന്റെ പൊക്കിളിലെ ആ കമ്മൽ കുനിയുമ്പോൾ തിളങ്ങുന്നത് അദ്ദേഹം പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.

 

​”നന്നായിട്ടുണ്ട്… നന്ദൻ എന്ന പഠിപ്പി മരിച്ചു, പകരം ഒരു നല്ല വീട്ടുജോലിക്കാരി ജനിച്ചിരിക്കുന്നു,” അദ്ദേഹം തന്റെ ബൂട്ട് എന്റെ താടിയിൽ വെച്ച് അമർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

 

അതെ സമയം

 

രാഹുൽ ജിമ്മിൽ നിന്ന് വിയർത്തു കുളിച്ചാണ് വന്നത്. അവൻ സോഫയിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് എന്നെ അടുത്തു വിളിച്ചു.

 

“എടി പൂറി മോളെ… എന്റെ കാലുകൾ ഒന്ന് തടവിത്തായോ. നിനക്ക് ഇലക്ഷൻ ജയിക്കാനല്ലേ ഇഷ്ടം? ഇപ്പോൾ എന്റെ കാല്ക്കൽ ജയിച്ചു കാണിക്കൂ.”

 

​അവൻ എന്റെ വിഗ്ഗിൽ പിടിച്ച് എന്നെ താഴേക്ക് ഇരുത്തി. അവന്റെ വിയർപ്പിന്റെ മണം എന്റെ മൂക്കിലേക്ക് തുളച്ചു കയറി.

 

എന്റെ വായീന്ന് ഉമിനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നത് കണ്ട് അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. പണ്ട് ഞാൻ അവനെ തല്ലിയ ആ കൈകൾ ഇപ്പോൾ അവന്റെ കാലുകൾ ഉഴിഞ്ഞു കൊടുക്കുകയാണ്.

 

 

 

​ഹാളിലെ ഒരു മൂലയിൽ വെച്ചിരുന്ന ക്യാമറയിലൂടെ ഗായത്രി ഇതെല്ലാം ലൈവ് ആയി കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

“വർമ്മ… അമ്മ വർമ സർ നെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു അവൾക്ക് കൂടുതൽ പണികൾ നൽകൂ. അവളുടെ ആ പഴയ അഹങ്കാരം വിയർപ്പായി ഒലിച്ചു പോകട്ടെ,” സ്പീക്കറിലൂടെ അമ്മയുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

 

​രാഹുൽ തന്റെ മൊബൈലിൽ എന്റെ ഈ രൂപം വീഡിയോ എടുത്തു. “ഇത് നിന്റെ പഴയ ഫ്രണ്ട്‌സിന് അയച്ചു കൊടുക്കട്ടെടി?” അവൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ആത്മാവ് ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. പക്ഷേ, എനിക്ക് മറുപടി പറയാൻ അധികാരമില്ല. ഞാൻ വെറുമൊരു അടിമയാണ്.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *