Posted by തോമസ് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ പരിമിതിയെക്കുറിച്ചുള്ള നിരാശയായിരുന്നു. “എനിക്കറിയാം നാൻസി… എനിക്ക് നിന്നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല. അച്ചൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. നീ അനുഭവിക്കേണ്ട സുഖം വേറെയാണ്.”
തോമസിന്റെ ഉള്ളിൽ ആവേശം പതുക്കെ പശ്ചാത്താപത്തിന് വഴിമാറാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അച്ചന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഉത്തേജിതനായെങ്കിലും, വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട നാൻസിയുടെ മുഖം അയാളെ തളർത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു; എപ്പോഴും പ്രാർത്ഥനയിലും പൂന്തോട്ടത്തിലും മുഴുകിയിരുന്ന ആ പഴയ നാൻസി എവിടെയോ മാഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. ഒരു നിമിഷത്തെ വൈകൃതത്തിന് വേണ്ടി താൻ നശിപ്പിച്ചത് തന്റെ പ്രിയതമയുടെ ആത്മവിശ്വാസവും പവിത്രതയുമാണെന്ന് തോമസ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഈ ഭാരം പേറി മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ച തോമസ്, ഇതിന് ഒരു അന്ത്യം കുറിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം തോമസ് നാൻസിയെയും കൂട്ടി പള്ളിയിലേക്ക് നടന്നു. “ഇന്ന് അവസാനമാണ് നാൻസി, ഇതോടുകൂടി എല്ലാം തീരും. നമ്മൾ പഴയപോലെയാകും,” തോമസ് അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു. നാൻസി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ അവൾ അയാളെ അനുഗമിച്ചു.
പള്ളിമേടയിൽ ഫാദർ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പള്ളിമേടയിൽ അവളെ ഇറക്കിവിടുമ്പോൾ തോമസ് കരുതി രണ്ടു മണിക്കൂർ കൊണ്ട് എല്ലാം തീരുമെന്ന്. അവൻ വരാന്തയിൽ കാത്തിരുന്നു. സമയം പന്ത്രണ്ടു കഴിഞ്ഞു… ഒന്നായി… രണ്ടായി… വാതിൽ തുറക്കുന്നില്ല. തളർന്നുപോയ തോമസ് വരാന്തയിലെ ബെഞ്ചിൽ കിടന്ന് എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി.