Posted by
തോമസ് നാൻസിയെ സസൂക്ഷ്മം നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ അവൾ അനുഭവിച്ച ആ ആഘാതം പതുക്കെ മായുന്നത് അയാൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിനിന്നു. ആദ്യം കണ്ട ആ നിശബ്ദതയും കണ്ണുനീരും ഇപ്പോൾ ഇല്ല. പകരം, അവൾ പഴയതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സന്തോഷവതിയായി കാണപ്പെട്ടു. ചില ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ അടുക്കളയിൽ പാട്ടു പാടുമ്പോൾ ആ പഴയ ‘ചിത്ര’യുടെ ശബ്ദം കൂടുതൽ ഉന്മേഷത്തോടെ പുറത്തുവന്നു.
*”അനുരാഗലോല ഗാത്രി… വരവായി നീല രാത്രി…”*
നാൻസിയുടെ പാട്ടിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ താളമുണ്ടെന്ന് തോമസിന് തോന്നി. ഒരു വൈകുന്നേരം വരാന്തയിൽ ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ തോമസ് ചോദിച്ചു, “നാൻസി, നിന്നെ ഇപ്പോൾ കാണാൻ നല്ല ഐശ്വര്യമുണ്ട്. പഴയ വിഷമമൊക്കെ മാറിയല്ലേ?”
നാൻസി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “അതൊക്കെ പോട്ടെ ഡാഡി. നടന്നതൊന്നും ഇനി ഓർക്കണ്ട. ദൈവം എല്ലാം ക്ഷമിക്കും.” അവൾ തന്റെ സാരിയുടെ തലപ്പ് ഒന്ന് ഒതുക്കി ഇരുന്നു.
തോമസ് ശ്രദ്ധിച്ച മറ്റൊരു കാര്യം, നാൻസി ഇപ്പോൾ സ്വന്തം ശരീരത്തിന് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ നൽകുന്നു എന്നതാണ്.
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കുളികഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ അവൾ കൂടുതൽ ഒരുങ്ങുന്നു. പള്ളിയിൽ പോകുമ്പോൾ ഉടുക്കുന്ന സാരികളിലെ ഞൊറിവുകൾ പോലും കൂടുതൽ കൃത്യമാണ്. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ ആ നിഷ്കളങ്കതയ്ക്ക് പകരം, ആഴമുള്ള ഒരു നിഗൂഢതയുണ്ടെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. ആ ആഘാതത്തിൽ നിന്ന് അവൾ ഇത്ര വേഗത്തിൽ കരകയറിയത് അയാളെ സന്തോഷിപ്പിക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ സംശയം ബാക്കിയാക്കി.