Posted by അവൾ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
വരാന്തയിലേക്ക് കാൽ വെക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വാചകം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു —
“ഫോട്ടോ നന്നായിരുന്നു…”
അവൾ വരാന്തയിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
മനു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു.
പുസ്തകം മുന്നിൽ തുറന്നുകിടന്നു.
പക്ഷേ ആ പേജ് ഇനി വായിക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
വരാന്തയിൽ ലക്ഷ്മിയുടെ ചുവടുകൾ അകന്നുപോകുമ്പോൾ,
അവന്റെ മനസ്സിൽ മെഹറിന്റെ വാക്കുകൾ വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
നീ ഓരോ നോട്ടത്തെയും കുറ്റമായി കാണുന്നത് നിർത്തണം…
ആ വാക്കുകൾ മതിയായിരുന്നു ഇതുവരെ ആ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ നടന്ന സംഭാഷങ്ങളെ അവന് നിസാരവത്കരിക്കാൻ
———————————————————
ഫ്രീ പീരിഡ് ആയതുകൊണ്ട്, ക്ലാസ് അന്ന് പതിവിനെക്കാൾ അല്പം ശാന്തമായിരുന്നു.
കുട്ടികളിൽ ചിലർ നോട്ട് എഴുതുന്നു… ചിലർ ബെഞ്ചിൽ തലചായ്ച്ച് ഇരിക്കുന്നു… ചിലർ ചെറിയ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നു.
ലക്ഷ്മി, എയ്ഞ്ചൽ, ആർദ്ര — മൂന്നു പേരും ക്ലാസ്സിന്റെ പിന്നിലെ ബെഞ്ചിൽ ഒതുങ്ങി ഇരുന്നു.
ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി ഒളിപ്പിക്കാൻ പറ്റാത്ത വിധം തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
“എന്താ… മുഖം കണ്ടാൽ തന്നെ അറിയാം,” ആർദ്ര കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു.
“മിഷൻ സക്സസ്ഫുൾ ആണോ?”
ലക്ഷ്മി അവളെ ഒന്ന് നോക്കി.
“അതെല്ലാം നീ വിചാരിക്കുന്നതിലും മേലെ”
“ഓഹോ… മനു സാർ യെസ് പറഞ്ഞോ ?
ആർദ്ര കണ്ണുകൾ ചെറുതാക്കി ചോദിച്ചു.
എയ്ഞ്ചൽ മിണ്ടാതെ അവരെ നോക്കി ഇരുന്നു.
അവളുടെ മുഖത്ത് പതിവ് കാം എക്സ്പ്രഷൻ തന്നെ.
പക്ഷേ മനസ്സിൽ എന്തോ ചെറുതായി കുത്തുന്നതുപോലെ.