Posted by ജനാലയ്ക്കൽ പെയ്യുന്ന മഴ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ റസിയയുടെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ ഒരു തിരമാല പോലെ വന്നുപോയി. നാല്പ്പത്തിരണ്ടാം വയസ്സിലും അവളുടെ മുഖത്ത് ആ പഴയ ഗാംഭീര്യം ബാക്കിയുണ്ട്.
മാളികവീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഇരുന്നുകൊണ്ട് അലവി ഹാജി പുകയില മണക്കുന്ന ആ വലിയ ചാരുകസേരയിൽ കിടന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി. അകലെ നിന്ന് കോളേജ് കഴിഞ്ഞു വരുന്ന അലിയുടെ നടത്തം നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ഹാജിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
മാളികവീടിന്റെ ഓരോ തൂണിലും ഐശ്വര്യം കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ആ വീടിന്റെ യഥാർത്ഥ വെളിച്ചം റസിയയായിരുന്നു. നാല്പ്പത്തിരണ്ട് വയസ്സായെന്ന് ആരും പറയില്ല. വെളുത്ത നിറം, ചിരിക്കുമ്പോൾ വിരിയുന്ന വശ്യമായ പുഞ്ചിരി, അരക്കെട്ട് വരെ നീളുന്ന കാർകൂന്തൽ.
രൂപഭംഗി അതേപടി പകർന്നു കിട്ടിയത് മകൻ അലിക്കായിരുന്നു. അലിക്ക് ഇരുപത്തിനാല് വയസ്സായെങ്കിലും ഒരു തരം നിഷ്കളങ്കമായ അലസത അവനിൽ വിട്ടുമാറാതെ നിന്നിരുന്നു. കാണാൻ നല്ല സുമുഖനാണെങ്കിലും കാര്യമായ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളൊന്നും തലയിൽ ഏറ്റെടുക്കാതെ, ഒരു സ്വപ്നജീവിയെപ്പോലെ അവൻ ആ വലിയ വീട്ടിൽ നടന്നു.
പലപ്പോഴും അലിയും റസിയയും ഉമ്മയും മകനും എന്നതിലുപരി രണ്ട് ആറ്റുമിത്രങ്ങളെപ്പോലെയായിരുന്നു. റസിയയുടെ ലോകം അലിയിൽ ഒതുങ്ങിനിന്നു. ഉമ്മൂമ്മ കുഞ്ഞിപ്പത്തുവിന് എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ശാരീരിക അസ്വസ്ഥതകൾ ഉണ്ടാകുന്നത് പതിവായിരുന്നു.
അലവി ഹാജി ആകട്ടെ, തന്റെ മരമില്ലുകളിലെയും കച്ചവടങ്ങളിലെയും തിരക്കിലായിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആ വലിയ വീട്ടിൽ ഉള്ളുതുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ അവർക്ക് പരസ്പരം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. തന്റെ തമാശകളും കുസൃതികളും അലി പങ്കുവെക്കുന്നത് റസിയയോടാണ്.