എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് അയാൾക്ക് മനസിലായില്ല. പാടില്ലെന്ന് നിരന്തരം മനസിലുറപ്പിച്ചിട്ടും അതിൽ നിന്ന് കണ്ണ് പറിക്കാൻ അയാൾക്കായില്ല.
ഇതവൾ അറിയാതെയാണോ, അതോ മനപ്പൂർവ്വമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനും ശിവരാമന് കഴിഞ്ഞില്ല. എന്താണെങ്കിലും അവൾ തലയുയർത്തി നോക്കുന്നില്ല എന്നത് അയാൾക്ക് ആശ്വാസമായി.
വിറക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ശക്തിയായി കിതക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഇനിയൊരിക്കലും ഇത് പോലൊരു കാഴ്ച കാണാൻ കഴിയില്ലെന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസത്തിൽ, അയാൾ, രജനിയുടെ പൂറ്റിലേക്ക് ആവേശത്തോടെ നോക്കി.
അവളുടെ ഇരുത്തത്തിൽ അത് കീറിപ്പിളർന്നിട്ടുണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. അനുനിമിഷം, അവളുടെ പാന്റിയാകെ കൊഴുത്ത വെള്ളത്തിൽ കുതിരുന്നതും അയാൾ കണ്ടു.
രജനിയാണെങ്കിൽ, തന്നെയെന്താണ് വാഴച്ചുവട്ടിലേക്ക് അച്ചൻ മറിച്ചിടാത്തത് എന്നാണ് ചിന്തിച്ചത്. അതിനാണവൾകൊതിയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നത്.
വീർത്ത് നിൽക്കുന്ന പൂറ്, അങ്ങിനെത്തന്നെ പുറത്തേക്ക് കാണുന്ന പാന്റീസുമിട്ടാണ് താൻ പൊളിച്ചിരിക്കുന്നത്. നനഞ്ഞ, കട്ടി കുറഞ്ഞ പാന്റീസിലൂടെ തന്റെ വീർത്ത് പെട്ടാറായ കന്ത് വരെ അച്ചന് കാണാലോ…
എന്നിട്ടും അച്ചനെന്തേ അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നത്…
ചിലപ്പോ താൻ സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിലോ എന്ന പേടി കൊണ്ടാവാം..
എന്തിനാ അച്ചാ പേടിക്കുന്നേ… അച്ചന് കാണാനല്ലേ ഞാനിങ്ങിനെ ഇരിക്കുന്നേ.. അച്ചൻ എന്ത് ചെയ്താലും എനിക്കൊരു പ്രശ്നവുമില്ലച്ചാ… എല്ലാറ്റിനും തയ്യാറായിത്തന്നെയാണ് അച്ചന്റെ മരുമകൾ ഇരിക്കുന്നത്… ആ പടവലക്കുണ്ണ ഇനി വെറുതേ അടിച്ച് കളയാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കൂലച്ചാ.. അതിനി എനിക്ക് വേണം… അച്ചൻ കണ്ടില്ലേ… എന്ത് മാത്രം പിളർന്നാണ് എന്റെ പൂറിരിക്കുന്നതെന്ന്… അതച്ചന്റെ പടവലംകയറാനാണച്ചാ… പൂറ് മാത്രമല്ല… അച്ചന് കാണൂലെന്നേയുള്ളൂ.. എന്റെ കൂതിയും വാ പൊളിച്ചാണച്ചാ ഇരിക്കുന്നേ… അവൾക്കും അവനെ വേണം….