Posted by രജനി, ഓരോ ചാക്കുകളിൽ നിറച്ച് വെച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
ശിവരാമന് നല്ല സന്തോഷം തോന്നി. നല്ല കുട്ടിയാണിവൾ.. എല്ലാറ്റിനും മനസുള്ള നന്മയുള്ള കുട്ടി. തന്റെ മകന്റേയും, കുടുംബത്തിന്റെയും ഭാഗ്യമാണിവൾ ഇവളെ വേറൊരർത്ഥത്തിൽ നോക്കാൻ പോലും പാടില്ല.
“നീ എണ്ണുന്നുണ്ടോ മോളേ… ?”
“ഉണ്ടച്ചാ… ഓരോ ചാക്കിലും മുപ്പത് വീതം ഉണ്ട്…”
അഞ്ചാമത്തെ ചാക്കും തുന്നിക്കെട്ടി തലയുയർത്തി നോക്കിയ ശിവരാമൻ,തന്റെ ഹൃദയം പുറത്തേക്ക് ചാടുമെന്ന ഭയത്താൽ നെഞ്ചിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
കാണാൻ ഒരുപാടാഗ്രഹിച്ച… ഏറ്റവും നയനാനന്ദകരമായ…എന്നാൽ ഒരിക്കലും കാണാൻ പാടില്ലാത്ത ആ കാഴ്ചയിൽ അയാൾ നിന്നുരുകി…
തനിക്കിത് നിഷിദ്ധമാന്നെന്ന് അയാളുടെ മനസ്, അയാളോട് ആർത്തലറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് നോക്കുന്നത് തന്നെ പാപമാണെന്ന് അയാളുടെ ഓരോ കോശവും അലമുറയിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിലക്കപ്പെട്ട കനിയാണിതെന്ന് അയാളുടെ തലച്ചോർ നിരന്തരം അയാൾക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് കൊടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ, എല്ലാ പ്രതിബന്ധങ്ങളും, മുന്നറിയിപ്പുകളും അവഗണിക്കുകയേ അയാൾക്ക് മാർഗമുണ്ടായുള്ളൂ.ആ അസുലഭ സൗകുമാര്യത്തിലേക്ക് നോക്കാതിരിക്കാൻ അയാൾക്കായില്ല.
സിരകളെത്രസിപ്പിക്കുന്ന… രക്തധമനികളിൽ കൂടി ചുടുചോര കുതിച്ച് പായുന്ന… ഞരമ്പുകളെ പൊട്ടിച്ചിതറിക്കുന്ന ആ കാഴ്ചയിലേക്കയാൾ ആർത്തിയോടെ നോക്കി.
രജനി,പാവാട അരക്കെട്ടിലേക്കുയർത്തി വെച്ച്,നന്നായി തുടകളകത്തി കുന്തിച്ചിരിക്കുകയാണ്..
കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള പാന്റി,നനഞ്ഞ് വീർത്ത് നിൽക്കുന്നത് ഒരു പൊട്ടനെപ്പോലെ ശിവരാമൻ നോക്കി. നല്ല കനത്തിൽ പുറത്തേക്കുന്തി നിൽക്കുന്നത് തന്റെ മരുമകളുടെ പൂറാണെന്ന് അയാൾ വിറയലോടെ കണ്ടു. വലിഞ്ഞ് മുറുകിയ പാന്റിക്കുള്ളിൽ, വീർത്ത് നിൽക്കുന്ന വലിയ കന്ത് പോലും ആ നനവിലൂടെ അയാളുടെ കണ്ണിൽ തെളിഞ്ഞു.