Posted by
ലില്ലി: “മതിയായില്ലേ സാർ? ഇവൾക്ക് ഇനി നമ്മളെ കാണുമ്പോൾ തലയുയർത്താൻ കഴിയില്ലല്ലോ… അതുമതി എനിക്ക്.ഹഹഹ!!”
മാത്യു :”ഹഹ…ഇറങ്ങിപ്പോയിക്കോളണം.. കേട്ടോടി കൂതിച്ചിമോളെ…”
തറയിൽ നിസ്സഹായയായി കിടക്കുന്ന നതാഷയുടെ മുഖത്തേക്ക് ആ അവസാനത്തെ ആക്രോശവും എറിഞ്ഞു കൊടുത്ത് മാത്യു എഴുന്നേറ്റു.
ലില്ലിയുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച്, അവൾക്ക് ചുടുചുംബനങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ട് അയാൾ പടികൾ കയറി മുകളിലെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.
ആ പോക്ക് നോക്കിനിൽക്കാനേ കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി നതാഷയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.
താൻ പടുത്തുയർത്തിയ തന്റെ കുടുംബവും ജീവിതവും ഒരു രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ ചീട്ടുകൊട്ടാരം പോലെ തകർന്നു വീണിരിക്കുന്നു.
അൽപനേരം കൂടി ആ തണുത്ത തറയിൽ അനക്കമില്ലാതെ കിടന്ന ശേഷം, വേദന കടിച്ചമർത്തി അവൾ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ പേശികളും മാത്യുവിന്റെ ഏറെനേരത്തെ ആഞ്ഞടിയിൽ പിടയുകയായിരുന്നു. തറയിൽ ചിതറിക്കിടന്ന തന്റെ സാരി വാരിക്കൂട്ടി, അവൾ താഴെയുള്ള കോമൺ ബാത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.
ഷോവറിൽ നിന്നും വീണ തണുത്ത വെള്ളം അവളുടെ ശരീരത്തിലെ മുറിവുകളെ പൊള്ളിച്ചു.
താൻ ചെയ്ത വലിയ തെറ്റിന് വിധി കാത്തുവെച്ച ശിക്ഷയായിരുന്നു ഇതെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
“ആഹ്ഹ… ആഹ്ഹ… മാത്യു…..ആഹ്ഹ. ഗോഡ്….”
താഴെ നിന്നു കുളിക്കുമ്പോഴും മുകളിലത്തെ തങ്ങളുടെ കിടപ്പുമുറിയിൽ നിന്നും ലില്ലിയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള നിലവിളികളും മാത്യുവിന്റെ മുരളിച്ചകളും അവളുടെ കാതുകളിൽ തേടിയെത്തി..